Verzekeringen. Je hebt ze nodig in de hoop ze nooit nodig te hebben. Je zorgvuldig afgesloten opstal- of inboedelverzekering is zelden onderwerp van een geanimeerd gesprek, immers, als je er aanspraak op moet maken is er weinig gezelligs gebeurd. Toch valt er veel te vertellen en ook al zijn het geen sprookjes, als het goed geregeld is volgt er alsnog een happy end. Marion blogt waargebeurde verhalen, uit het leven gegrepen. Inclusief leermomentjes ;-)

Ongenode gasten | over inbrekers en insluipers

Aaah de lente…. De warmte van de zon, de geur van bloemen, een zacht briesje. Niets is lekkerder dan de tuindeuren wagenwijd open te gooien en de wind te laten dansen met je frisgewassen vitrage. Zolang je in je tuintje zit of een beetje in de aangrenzende kamer rondscharrelt is dat geen enkel probleem. Spannender wordt het als je besluit om boven de was te gaan doen of, zoals wij ooit deden, even een uurtje te werken.

We woonden in een knus vrijstaand huisje in de luwte van een paar grote woningen aan de rand van een doorgaande weg. Voordat we überhaupt een beetje in het zicht kwamen, moest je eerst achter de huizen een grindpad af en dan kwam je in ons voortuintje terecht. Het was een heerlijke zonnige middag. De openslaande deuren van de keuken deden hun naam eer aan en ontvingen de koelte van de schaduw met alle egards. Onze kantoortjes lagen op de bovenverdieping en terwijl we druk aan het typen waren, lag hondje Max lekker op een koel plekje in de relaxstand. Opeens sprong ze op en begon druk te blaffen en te ijsberen. Wij waren verbaasd van zoveel kabaal van haar kant maar ach, iedere hond heeft waakse momenten dus Yvon stond op en riep bovenaan de trap: ‘Halloooo…! Is daar iemand?’ naar beneden. Geen antwoord. Ze haalde haar schouders op, maande Max tot stilte en we typten vrolijk verder.

Toen we later beneden kwamen bleek er niets mis met Max’ gehoor; de portemonnee die in het bakje op de keukentafel hoorde te liggen was verdwenen. Nog steeds vol vertrouwen in de mensheid dachten we dat we ‘m ergens anders hadden neergelegd maar na een rondje zoeken kwam het unheimische gevoel opzetten: ‘Het zal toch niet?... Nee, dat kan niet… Of wel?’ De camera’s aan de hekken van de buurman brachten duidelijkheid: we hadden een insluiper op bezoek gehad! Op beeld stond een onbekende jongeman die op zijn gemak het pad op was gelopen, uit beeld verdween en even later weer net zo rustig terugliep mét onze portemonnee in zijn hand.

Yvon & ik zijn opgegroeid met het beroemde ‘touwtje uit de brievenbus’. We weten allang dat die tijd voorbij is en dat ‘gelegenheid de dief maakt’. Toch hadden we dit niet verwacht, juist omdat we niet ‘in het voorbijgaan’ te zien waren. Tot de dag van vandaag weten we nog steeds niet wat hij eigenlijk kwam doen; wilde hij in eerste instantie onschuldig de weg vragen en werd het een impulsdiefstal of had hij een plan? Wat we wel weten is dat er nooit meer een deur of raam openstaat als we zelf niet in de buurt zijn. En dat we altijd kunnen vertrouwen op onze hondjes, hoe klein ze ook zijn.

Maak het ze moeilijk; drie dingen die je je moet realiseren!

Hondsbrutaal zijn ze, die inbrekers en insluipers. En het is in een oogwenk gebeurd. Zorg daarom dat je ongenode gasten geen gelegenheid biedt. Google maar eens op ‘inbraakpreventie’, je wordt direct een stuk wijzer. Dit moet je absoluut weten:

  • Pas het standaardriedeltje sluit ramen en deuren als je weggaat maar aan naar: ‘sluit ramen en deuren als je de ruimte verlaat’. Dan hebben we het natuurlijk over makkelijk te betreden ruimtes. Snel erin en eruit geldt waarschijnlijk niet voor je zolderraam. Die je overigens wel dicht moet doen als je weg gaat;
     
  • Wees je ervan bewust dat diefstal zonder braaksporen -de werkwijze van insluipers die gewoon even binnenwandelen en je spullen meenemen- vaak niet wordt vergoed door verzekeringsmaatschappijen;
     
  • Super als je je sloten hebt laten vervangen door cilinders met kerntrekbeveiliging. Maar als je niets doet aan de inbraakgevoelige schuifpui of openslaande deuren, dan is je huis nog altijd een makkelijk doelwit.

Goed nieuws: er zijn nog veel meer eerlijke mensen!

Heb je dat ook, zo’n ongemakkelijk gevoel na het lezen van zoveel oneerlijkheid? Gelukkig zijn er nog veel meer eerlijke mensen. Hondje Max was als puppy verdwenen uit de auto. Na een snelle boodschap bij de bouwmarkt op een industrieterrein in Amsterdam ontdekte Yvon dat slapende mini-max bij terugkomst niet meer in de auto lag te dromen. Hevig overtuigd dat ons kostbaarste bezit uit de auto was gestolen, raasde ze als een dolle overal naar binnen en vroeg in paniek of iemand haar hondje had gezien. Ouderwetse Amsterdamse humor viel haar ten deel:
‘Was het een klein zwart hondje?’
‘Ja! Jaa!!’
‘Nee. Die heb ik niet gezien’

Gelukkig zat Max even verderop tevreden te drinken uit een bakje water dat ze van een lieve receptioniste had gekregen. Max bleek een ondernemende onderzoekster te zijn, ze was uit de auto gesprongen en pittig op stap gegaan. En daar krijg je dorst van.

Mooie dag vandaag!

Groet, Marion