Verzekeringen. Je hebt ze nodig in de hoop ze nooit nodig te hebben. Je zorgvuldig afgesloten opstal- of inboedelverzekering is zelden onderwerp van een geanimeerd gesprek, immers, als je er aanspraak op moet maken is er weinig gezelligs gebeurd. Toch valt er veel te vertellen en ook al zijn het geen sprookjes, als het goed geregeld is volgt er alsnog een happy end. Marion blogt waargebeurde verhalen, uit het leven gegrepen. Inclusief leermomentjes ;-)

Blij dat ik glij | over wintersport voor beginners

Lang, lang geleden heb ik me er een keertje aan gewaagd, aan de zo alom geprezen wintersport. Omdat ik nog geen idee had of ‘sneeuw, sportief & ik’ een goede match zouden zijn, was ik zo verstandig geweest om me niet meteen een rib uit m’n lijf te shoppen en had het hele wintersport-outfit-pakket geleend.

Met een minuscuul autootje volgeladen met spullen en vrienden, reed ik vol goede moed de snelweg op. De eindbestemming: het Oostenrijkse Raggal. De tweede auto, gevuld met nog meer spullen en de overige leden van het reisgezelschap, had de A12 als uitvalsbasis genomen en ging bij Arnhem de grens over. Puntje ‘route voorbereiden’ hadden we kennelijk overgeslagen want mijn beredenering ‘we gaan richting het zuiden, dat is via Limburg’ was niet bij iedereen binnengekomen. Gelukkig kwamen we er bijtijds achter.

Ik maakte een U-turn en reed weer richting het noorden, team ‘auto twee’ hield een extreem lange plaspauze in een Duits dorpje, net over de grens bij Arnhem. De bergen van Raggal lagen bij aankomst heerlijk te rusten in een fanatiek Alpenzonnetje. Het beeld overtrof mijn verwachtingen, het was nog mooier dan het plaatje uit de brochure. Het kon niet anders dan een fantastische vakantie worden. Na een intense kennismaking met de après-ski maar dan avant la lettre, dook ik snel onder het immens dikke dekbed. Over een paar uurtjes had ik immers mijn eerste ski-les.

Dat werd een minder pittoreske ervaring. De volgende ochtend woedde een sneeuwstorm over de babyweide. Grijze lucht, witte vlekken voor m’n ogen en mijn coördinatievermogen werd totaal ondergesneeuwd. Toen kreeg ik hem in het oog; mijn skileraar. Met de elegantie van een engel kwam hij zigzaggend de berg af zoeven. De man bleek een lokale boer van ergens in de zestig die zomers met zijn kuddes de Alpenweides bevolkte. Hij kende alle grassprietjes die onder de sneeuw bedolven lagen, elk heuveltje, iedere bocht. En hij kon prachtig skiën.

Ik bleek er gevoel voor te hebben -voor het skiën dan- en hij vertelde dat ik hem deed denken aan een Oostenrijkse slalom kampioene. Ik poekelde destijds al lekker Duits dus het verschil tussen de Bergski und Talski was me snel duidelijk en ik wist wat ik moest doen om ‘immer im Flug’ te blijven. Met die kennis won ik de wedstrijd op de babyweide. Feest natuurlijk tijdens de après-ski. Waarbij ik als kanttekening wil opmerken dat een rondje bloedhete jägertee & glühwein halen op lompe sneeuwschoenen af te raden is. Behoeft verder geen uitleg gok ik.

Licht overmoedig sloeg ik de ‘kleuterweide’ over en sloot aan bij de wedstrijd op de ‘grote-mensen-piste’. Niet m’n beste beslissing die week; nadat ik eerst drie keer een ski was kwijtgeraakt -en er weer mee werd verenigd- gleed ik met een noodgang van de berg. ‘Noch immer im Flug’ vloog ik af op de dranghekken onderaan de piste. Gelukkig ontpopte twee andere skiërs zich als instant portiers en trokken de dranghekken open zodat ik nog wat verder onderaan de berg eindigde dan de bedoeling was. Net als in het klassement.

Met opgeheven hoofd en een blik van ‘zo doe ik het altijd’ stapte ik de stoeltjesski-lift in. Uitstappen werd nog spannender; het ski-jack dat ik had geleend was een maatje meer dan ik en sloot niet strak aan. De stoeltjeslift en de jas hadden elkaar in korte tijd leren kennen er waren er nog niet aan toe om afscheid te nemen. Angstvallig hielden ze elkaar vast, mij spartelend meeslepend in hun kielzog totdat de onvermijdelijke zwaartekracht de liefde bruut verstoorde en ik met m’n snufferd in de sneeuw belandde. Alweer.

Ondanks dat het bij die ene wintersportvakantie is gebleven, prijkt ze in de top drie van mijn meest memorabele reizen. Op de foto’s van toen is duidelijk te zien dat zonnebrand destijds nog geen prioriteit had in mijn beautyritueel; als een ‘diapositieve’ panda kijk ik stralend de witte wereld in. Want wat heb ik een plezier gehad!

Niet vergeten!

Doorgewinterde skiërs weten het allang maar ga je nou voor het eerst richting de sneeuw dan kan ik als ervaringsdeskundige vertellen dat je aan de volgende zaken moet denken:

  • Bereid de reis zorgvuldig voor, maak goede afspraken met eventuele medereizigers over de route en pauzes;
     
  • Gebruik het juiste materiaal, draag kleding in de goede maat en zorg voor ski’s van goede kwaliteit. Ze hoeven niet per se nieuw te zijn, ze moeten je wel perfect passen. Ben je niet van het halve werk en heb je ski’s aangeschaft uit de nieuwste collectie, let erop! Laat ze niet onbeheerd achter want de trend onder sneeuwcriminelen is momenteel ‘kostbare ski’s stelen tijdens lunchmomenten’. Daar houdt niemand een warm gevoel aan over;
     
  • Houd er rekening mee dat A: niet iedereen evengoed kan skiën en B: men dat meestal wel zelf vindt. Ook jij. Denk niet na vijf succesvol verlopen lessen op de babyweide dat je waarschuwingen op de piste kunt negeren of dat de zwarte piste er ‘best easy’ uitziet. Het.is.niet.waar. Wat wel waar is: de meeste ongevallen vinden plaats op het moment dat je stilstaat. Doordat je uitglijdt of omdat een ander tegen je aan skiet;
     
  • Wellicht een open deur maar zet een beschermende bril en helm op. En als we toch lekker belerend bezig zijn: zonnebrand! Minimaal factor 30! Geloof me ;-)
     
  • Tot slot: check je reisverzekering. Je kunt hem hier zelf afsluiten en houd er rekening mee dat wintersport niet onder de dekking van een reguliere reisverzekering valt. Het is een risicovolle bezigheid met een grotere kans op ongevallen. Zorg dat alles goed gedekt is, niet alleen repatriëringskosten wanneer je met een gipsvlucht terug moet maar ook je medische kosten, je niet genoten vakantiedagen, de kosten voor je hotel en de skipas. En ga nooit op weg zonder sneeuwkettingen.

Meer tips? Het preventieteam van NH1816 heeft ze voor je op een rijtje gezet.

Fijne veilige vakantie!!

Marion